تار

تار، از سازهای زهی مضرابی (زخمه ای) است که در ساخت آن از چوب، پوست، استخوان، زه (رودهٔ تابیدهٔ چهارپایان)و فلز استفاده می شود و طول کلّی آن حدود ۹۵ سانتی متر است.اگرچه در گذشته های دور، نامی از آن برده نشده است ولی از حدود دویست سال پیش، تار، یکی از

سازهای اصلی موسیقی ملّی ایران بوده است. نوازندهٔ تار ایرانی در حالت نشسته تار را به صورت افقی روی ران پا قرار می دهد، به طوری که دستهٔ تار طرف چپ و کاسهٔ طنینی طرف راست نوازنده قرار می گیرد. نوازنده سرانگشت های دست چپ را روی دستان هایی که در طول دستهٔ تار بسته شده اند حرکت می دهد و با مضرابی که در دست راست دارد به سیم ها زخمه می زند.

گویند شخصی به نام رضا الدین شیرازی ساز تار را اختراع کرده است.

تار در ابتدا ۵ سیم داشت .دو سفید ،دو زرد و یک بم. غلام حسین درویش بین سیم زرد و بم یک سیم سفید اضافه کرد و آن را سیم ششم نامید و این کار را از سه تار که چنین سیمی داشت تقلید کرد و بر وسعت صدایی تار افزود و باعث ایجاد تنوع کوک ها شد. امروزه تار ۶ سیم دارد که عبارت اند از ۲ سیم سفید ( پایینی ) که همصدا کوک می شوند دو سیم زرد که این دو نیز همصدا کوک می شوند ،یک سیم سفید نازک ( سیم زیر ) و بالاخره یک سیم زرد ( بم ) که ۲ تای آخر به فاصله ی ۱ اکتاو کوک میشوند . فاصله ی سیم های هم صوت سفید نسبت به سیم های زرد غالبا چهارم است و سیم های سفید نسبت به سیم های بم معمولا اکتاو ویا هفتم است. برای مثال اگر سیم های هم صدای سفید را “دو” کوک کنیم سیم های زرد باید “سل” و سیم بم “دو” یا “ر” کوک شود.

شروع به تایپ کنید و برای جستجو وارد شوید

سبد خرید